เอ่อ.......ไม่ได้อัพบล๊อกซะนานเลย ทั้งๆที่จริงๆแล้วมีเรื่องให้เขียนมากมายแท้ๆ =w= ทั้งเรื่องบอร์ดเก็นโซพัง โอเน็ต-เอเน็ต สอบเสร็จแล้ว แต่ก็ไม่วายขี้เกียจทุกที~TwT
ล่าสุดมีคนแอบแซวมาว่า "บล๊อกทั้งบล๊อกเป็นเก็นโซหมดเลยนะ" เอ่อ........
/me หันกลับมามองบล๊อกตัวเอง.... (เออ....จริงด้วยวุ้ย - -")
เพราะฉะนั้น มารอบนี้ผมเลยตัดสินใจเปลี่ยนไม่อัพเก็นโซมาอัพฮิกุแทน(ฮา)
แต่พอตัดสินใจที่จะเขียนเรื่องฮิกุได้แล้ว ก่อนที่จะเริ่มเขียนก็ต้องมานั่งคิดอีกว่า "แล้วตูจะเขียนอะไรดีล่ะเนี่ย... รีวิวก็มีคนเขียนไปแล้ว จะแนะนำการ์ตูนก็คงไม่เหมาะม้างง~ จะให้อัพเดทข่าวฮิกุเรอะ..... ไม่เอาอ่ะ ขี้เกียจ~TwT
ไปๆมาๆเลยจับMADที่เหล่าแฟนๆเค้าทำกันมานั่งดู และในที่สุดก็ได้ไอเดียที่จะนำหัวข้อมาเขียนแก้ร้างได้สักที - -+ (คนอื่นรีวิวการ์ตูน+อนิเมะ ตูมานั่งบ้ากับMADเอาก็ได้ฟะ เอิ๊ก...)
Higurashi Motion Graphic
Higurashi Motion Graphic คือ Madที่เหล่าแฟนๆเป็นคนทำขึ้นเองทั้งหมด
ทั้งงานภาพและเพลงประกอบ โดยมีหมดทั้งสิ้น5ตัว โดยที่MADแต่ละตัวนั้น จะมีเนื้อหาครอบคลุมบทต่างๆอีกด้วย ได้แก่
Nakanai kimi to nageki no sekai (บทที่1 ปีศาจลักซ่อน)
Nakanai kimi to nageki no sekai -Soushunfu- (บทที่2และ5 วาตานางาชิ&เบิกเนตร)
Nakanai kimi to nageki no sekai Utage (บทที่3 คำสาปสั่งตาย)
Nakanai kimi to nageki no sekai Rinne no koku wa kureyukedo (บทที่7 สังหารหมู่)
Nakanai kimi to nageki no sekai Requiem for themeselves and tragedies (บทที่8 เสียงดนตรีแห่งงานเทศกาล)
ถึงจะมีทั้ง5ตัว แต่สำหรับในรอบนี้ผมจะมาพูดเกี่ยวกับMADตัวที่2ครับ^^"(...แล้วจู่ๆทำไมถึงข้ามเป็นตัวที่2ล่ะ ตอบได้ง่ายมาก เพราะผมชอบมิองยังไงล่ะ หึๆๆ)
*เนื้อหาด้านล่างนี้สปอยบทที่2และบทที่5 สำหรับผู้ที่ยังไม่ได้อ่าน-ดู-เล่น อย่าพึ่งอ่านนะครับ นอกจากนั้นแล้ว บทความทั้งหมดที่ผมเขียนนั้น เขียนขึ้นมาเพื่อวิเคราะห์MADที่เหล่าแฟนๆทำขึ้นมาเฉยๆ+ความชอบในMADเหล่านี้ส่วนตัว(จะหาว่าผมบ้า บ่นอะไรไม่รู้เรื่องก็ได้ครับ 555+)
Nakanai kimi to nageki no sekai -Soushunfu-
なかない君と嘆きの世界 -ソウシュンフ -
เธอผู้ไม่ร่ำไห้กับโลกแห่งความโศกเศร้า -บทกวีต้นฤดใบไม้ผลิ-
(เพลงประกอบ: Tsuki wa Noboru Watashi wa Utau)
จันทราลอยเด่นบทนภา ตัวฉันขับขานบทเพลง
Vocals: Shinra Etsuko
*สามารถดูเนื้อเพลง+คำแปล และMVได้ที่บล๊อกคุณโจโกะครับ
สำหรับMADในตัวที่2นั้น ว่าด้วยเรื่องของ2ฝาแฝด โซโนะซากิ มิองและ โซโนะซากิ ชิอง ในบทที่2 วาตานางาชิ และบทที่5 เบิกเนตร
และตามเนื้อเรื่องในต้นฉบับ MADตัวนี้ก็ยังคงเน้นในเรื่องความรักของ2คนนี้+โศกนาฎกรรมที่เกิดขึ้นเป็นตัวหลัก โดยแบ่งออกได้เป็น2คู่คือ ชิอง-ซาโตชิ มิอง-เคย์อิจิ
มิองและชิอง ฝาแฝดในHigurashiที่เกิดมาพร้อมกับชะตากรรมของตะกูลโซโนซากิ กล่าวคือ
มิอง:ต้องมารับหน้าที่เป็นผู้นำของตระกูลทั้งๆที่นั่นไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของเธอ
ชิอง:ที่เกิดมาเป็นฝาแฝดกับพี่สาวและเกือบถูกฆ่าตั้งแต่เด็ก(จริงๆแล้วต้องเป็นมิอง)
และถูกจับส่งเข้าไปเรียนในโรงเรียนประจำที่โอคิโนะมิยะ เพื่อไม่ให้บุคคลภายนอกเห็น
แต่ถึงอย่างไรเรื่องทั้งหมดก็ยังไม่เลวร้ายเท่ากับเรื่องที่เกิดขึ้นในเดือนมิถุนายน....
และถ้าจะพูดว่าMADตัวนี้ทำขึ้นเพื่อใคร? และใครเป็นคนร้องเพลงๆนี้? แล้วล่ะก็คงจะตอบได้ในทันทีว่า มิองและชิอง
ในช่วงแรกของฉากเปิดMVนั้น ได้ปรากฎคำว่า Higurashi Motion Graphic Vol.2
พร้อมทั้งรูปชิองและมิองยืนอยู่กลางทุ่งหญ้า จากนั้นจึงฉากได้ตัดไปบนท้องฟ้าพร้อมแสงสว่างวงหนึ่งที่แตกกระจายกลายเป็นดวงจันทรฺ์
เหมือนกับเนื้อหาของเพลงที่บอกว่า "แสงสว่างสีขาวนวลที่ความโศกเศร้าเฝ้าค้นหาและคว้าเอาไว้ เพียงแค่บนเส้นทางแห่งชะตากรรมไร้ทางช่วยเหลือเท่านั้น จึงจะส่องสว่างลงมา"
(กะจะแปลคำพูดในMVมาด้วย แต่ตัวอักษรเล็ก+กลืนกับพื้นหลังมากกกก มองไม่เห็นครับ~TwT)
ภาพที่1-คำว่าなかない君と嘆きの世界 -ソウシュンフ - พร้อมกับพระจันทร์เป็นฉากหลังเหมือนกับชื่อเพลงTsuki wa Noboru Watashi wa Utau
สำหรับเพลงTsuki wa Noboru Watashi wa Utau ที่ใช้ประกอบMADตัวนี้นั้นได้มีการแบ่งเนื้อเพลงในช่วงแรกออกเป็น2ส่วน
โดยในส่วนแรกนั้นเป็นท่อนที่ชิองร้องเพื่อซาโตชิ
"นี่ รู้ตัวมั้ยน่ะ เมื่อครั้งที่ถูกมือของเธอสัมผัส หัวใจของฉันนั้นหวั่นไหว เรื่องที่อยากจะพูดกับเธอก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ถ้ายังเป็นอย่างนี้ต่อไป มันก็แค่จะทับทมลงไปเรื่อยๆ(อยู่อย่างนั้น ไม่ได้ทำอะไร)"
ชิองแอบชอบและติดตามซาโตชิอยู่ตลอดเวลา ทั้งปลอมตัวเป็นมิองเพื่อมาอยู่ใกล้ คอยติดตามและคอยช่วยเหลือเขาเมื่อเดือดร้อน คอยแก้ต่างให้เขาตอนที่ตำรวจมาหา
ซึ่งแสดงให้เห็นว่าชิองรักซาโตชิจริงๆ
ภาพที่2: "ซาโตชิคุง พอฉันไม่อยู่นี่ไม่ไหวเลยนะ"
นอกจากนั้นแล้ว ในmvชิองยังพูดอีกว่า "ถ้าอยู่ด้วยกันกับซาโตชิคุงตลอดไปก็ดีสิ...."
และซาโตชิเองก็ตอบกลับไปว่า "อื้ม อยู่ด้วยกัน..."
เพียงแต่... คำว่าอยู่ของซาโตชินั้น กลับเกิดขึ้นมาพร้อมกับการสลายจากไปของตัวเขาเอง....
แล้วซาโตชิไปไหนกันล่ะ?
นี่คือสิ่งที่ชิองไม่รู้ จู่ๆหลังจากเทศกาลวาตานางาชิเขาก็ได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ในช่วงแรกเธอสงสัยในมิองและตระกูลของตัวเอง แต่มิองก็ได้บอกว่าตัวเองไม่รู้เรื่องไป(พร้อมกับเล็บอันนั้น - -) เธอจึงยอมเชื่อใจพี่สาวของตนและรอคอยการกลับมาของซาโตชิต่อไป
"การที่ไม่อาจจะลืมเลือน แม้ว่ามันจะทรมานก็จริงอยู่แต่..
ไม่อยากที่จะลืมเลือนไป คือความปรารถนาอย่างน้อยที่สุด"
นี่คือความปรารถณาเพียงอย่างหนึ่งของชิองและเป็นความปรารถนาอย่างที่สุด เธอไม่อยากที่จะลืมซาโตชิไปถึงแม้ว่าเขาจะหายไปที่ไหนสักแห่งโดยที่เธอไม่รู้เลยก็ตาม แต่เธอก็จะยังรอคอยเขาอยู่เสมอโดยไม่ลืมเขาอย่างแน่นอน
ภาพที่4-"ค่ำคืนแห่งความสุขเช่นนี้เริ่มขึ้นมาแน่ๆ" นี่คือความหวังทั้งน้ำตาของชิองหลังจากที่ซาโตชิหายตัวไป1ปีเต็ม
เนื้อร้องในท่อนฮุครอบแรกนี้ ก็ได้กล่าวถึงความรู้สึกของชิองในช่วงที่ซาโตชิหายตัวไปเช่นเดียวกัน "ความสุขที่แหลกสลายที่ทิ่มแทงลงมาที่ใจ ไม่อาจนำกลับคืนมาได้อีกแน่แล้ว ไม่อาจได้พบกันอีก และเหมือนกับจะบิดเบี้ยวไป แต่ก็อยากจะส่งความรู้สึกนี้ไปให้ถึง..."
หลังจากการหายตัวไปของซาโตชิ1ปีเต็ม ชิองได้แต่เพียงเฝ้ารอการกลับมาของเขาและคอยเฝ้ดูมิองกับเคย์อิจิอยู่โดยตลอด
ถึงแม้สิ่งที่เธอเห็นจะทำให้เธอปวดใจแต่เธอก็ไม่เคยคิดที่จะลืมเขาไปเลย
และหลังจากนั้นเสียงรอยเท้าก้าวแรกก็ได้ดังขึ้นมา...
ภาพที่5-8 -การหายสาปสูญ ปีศาจลักซ่อน(โอนิคาคุชิ) เทศกาลลอยนุ่น(วาตานางาชิ) คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในหมู่บ้านฮินามิซาว่าและประตูที่ห้ามเปิด ต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด(เรอะ?)
เมื่อได้จบส่วนแรกไปแล้ว เพลงและฉากที่เริ่มขึ้นมาใหม่นั้นได้เปลี่ยนจากชิองมาเป็นส่วนความรู้สึกของมิองที่มีต่อเคย์อิจิแทน
ภาพที่9-ภาพมิองและเคย์อิจิยืนหันหลังให้แก่กัน พร้อมมิองที่กำลังคิดอยู่ในใจว่า "เคย์จัง....จะคิดยังไงกันนะ......"
เนื้อเพลงในช่วงแรกนั้น แสดงตัวตนของมิองได้เป็นอย่างดี โดยได้บอกว่า
"เมื่อได้สบตากัน ทันใด ก็ต้องพูดล้อเล่นกันทุกที
เอาแต่หลอกสายตาคนเพื่อคอยหนีอยู่เรื่อยไป"
ตามปกติแล้ว มิองที่เราเห็นกันโดยทั่วไปนั้นจะร่าเริง สดใสอยู่เสมอสมกับเป็นหัวหน้ากลุ่มและคนที่อายุมากที่สุด เพียงแต่ในใจลึกๆของเธอนั้น เธอกลับรู้สึกชอบกับเคย์อิจิอยู่ โดยที่ไม่สามารถพูดออกมาได้ เธอจึงพยายามทำตัวปกปิดด้วยการแกล้งทำเป็นหยอกล้อกับเขาทุกครั้งเมื่อพบกัน เพื่อเป็นการแก้เขินและปกปิดในสิ่งที่เธอคิดอยู่(ทั้งๆที่ในใจนั้นเป็นอย่างหนึ่ง)
ภาพที่10-แต่ทางฝั่งเคย์อิจิกลับคิดอีกอย่างหนึ่งว่า "ยัยนั่น.......คือเพื่อนคนเดียวที่ดีที่สุด"
เพราะมิองคอยที่จะหยอกล้อกับเขาตลอดเวลา จึงพลอยทำให้เคย์อิจินั้นคิดว่า มิองเป็นเพียงแค่เพื่อนที่ดีที่สุดของเขาเท่านั้น ซึ่งส่งผลทำให้ตอนที่เคย์อิจิได้ตุ๊กตาเกินมาตัวหนึ่ง เขาจึงได้ตัดสินใจให้กับเรนะไปแทนเพราะคิดว่าตุ๊กตานี้คงไม่เหมาะกับมิองเนื่องจากเธอดูไม่เรียบร้อย(ทั้งๆที่มิองชอบมันมากแท้ๆ) และส่งผลให้มิองน้อยใจไปปรึกษาเรื่องนี้กับชิอง
"ไม่อาจจะเข้มแข็งขึ้นได้ เมื่อยามที่อยู่เคียงข้างเธอ
อยากจะเข้มแข็งขึ้นไปอีก คือความปรารถนาอย่างน้อยที่สุด"
นี่คือความปรารถนาของมิอง ในเมื่อชิองปรารถนาที่จะไม่ลืมคนรัก
มิองเองก็ต้องการที่จะเข้มแข็งขึ้นเพื่อที่จะกล้าทำในสิ่งที่เธอไม่กล้าทำมาในอดีต นั่นคือการซื้อสัตย์ต่อความรู้สึกของตนเอง
ภาพที่11-เคย์อิจิให้ตุ๊กตาแก่เรนะ พร้อมทั้งความในใจของมิอง(แต่จริงๆยังปากแข็งอยู่)
"ให้เรนะเหรอ? ขอบใจมากนะ! "
"ถึงจะขี้ขลาดแต่ก็ยังจะเข้มแข็งขึ้นได้แน่ ฉันเคยเชื่อว่าอย่างนั้น
แท้จริงก็เพียงแค่อยากจะพบเธอด้วยรอยยิ้มที่ซื่อตรงแค่นั้นเอง
ความสุขที่แหลกสลายที่ทิ่มแทงลงมาที่ใจ ไม่อาจนำกลับคืนมาได้อีกแน่แล้ว
แม้บางที ตัวฉันนี้ ทุกๆสิ่ง อาจเป็นเพียงการเสแสร้งก็ตาม แต่ก็อยากจะส่งความรู้สึกนี้ไปให้ถึง..."
เนื้อร้องท่อนฮุครอบที่2นี่แหละที่แสดงถึงความรู้สึกของมิองที่แท้จริง!!
เธอเพียงแค่ไม่กล้าเท่านั้น ภายนอกของมิองนั้นถึงจะดูร่าเริงยามที่เป็นหัวหน้ากลุ่ม หรืออาจจะดูเข้มแข็งยามรับบทเป็นหัวหน้าตระกูล แต่ภายใน แท้จริงแล้วเธอเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่อ่อนแอ ที่คอยคาดหวังว่า อย่างน้อยความรู้สึกของเธอจะส่งผลไปยังคนที่เธอชอบได้ ถึงแม้การกระทำของเธอจะเป็นแบบนี้ก็ตามที แต่ในเมื่อมันไม่อาจจะทำอย่างนั้นได้ เธอจึง...
ภาพที่12-"อยากแก้ตัวใหม่อีกครั้ง" นี่คือคำพูดของมิองในตอนนี้ เธออยากที่จะซื้อสัตย์กับตัวเอง แต่มันก็สายไปเสียแล้ว...
และสำหรับคำๆนี้ อาจใช้ได้กับเคย์อิจิในช่วงท้ายบทได้อีกเช่นเดียวกัน เพราะในช่วงที่เขาหามิองไม่เจออีกแล้ว เขาเองก็อยากที่จะแก้ตัวใหมอีกครั้งโดยมอบตุ๊กตานี้ให้กับมิอง แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่อาจพบกับเธอได้ ทำได้เพียงแค่เจอกับชิองในร่างมิองเท่านั้น....= =(เอาไว้ไปให้ในบทอื่นนะ~TwT)
ภาพที่13- คนหาย1คน คนตาย1คน การเล่นกลอันแสนประหลาดนั้น....
นี่คือคำสาปของหมู่บ้านฮินามิซาว่าซึ่งดำเนินมาเป็นปีที่4 และในเทศกาลวาตานางาชิปีนี้นั้นจะเกิดคำสาปครั้งที่5ขึ้นมาอีกหรือไม่?
ภาพที่14-15 มิองและชิองในวัยเด็ก แต่ด้วยเหตุการณ์เพียงเล็กน้อยกลับทำให้ทั้งคู่ต้องมีชะตากรรมเปลี่ยนผันไป
มิอง>> โตขึ้นมากลายเป็น"ชิอง"（詩音）ต้องอยู่ในโรงเรียนประจำที่โอคิโนะมิยะโดยที่ห้ามไม่ให้ใครเห็น กลายเป็นส่วนเกินที่คนในตระกูลไม่ต้องการ
ชิอง>> จากเด็กที่คนในตระกูลไม่ต้องการกลายมาเป็น"มิอง"(魅音)ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน
ภาพที่16-17 ชิองทวงความเป็นมิองคืน
แต่ในตอนนี้ ได้แยกออกจากกันด้วยน้ำตาที่เอ่อล้น"
ถึงแม้ความรักของทั้งสองคนที่เป็นไปได้ยาก แต่ทั้งสองต่างก็ให้ความช่วยเหลือ คำปรึกษาซึ่งกันและกันเมื่อยามมีปัญหาเสมอ แต่ในตอนนทั้งสองกลับต้องแตกหักกันเพราะเรื่องๆหนึ่ง...
หลังจากที่ชิองรู้ว่าซาโตชิตายไปเพราะคนใน3บ้านใหญ่(ซึ่งเป็นการเข้าใจที่ผิด)เธอได้หันมาต่อว่ามิองว่า ทำไม ทั้งๆที่เป็นมิองแท้ๆ ทำไมถึงไม่ช่วยเขา ถ้าอย่างนั้นก็คือความเป็นมิองของฉันกลับมาซะ!!
และนี่เองก็กลายเป็นการสลับตัวกัน2คนนี้(ที่ทำให้คนอ่านงุงงงไปไม่น้อย...)
และหลังจากนี้ คือการแก้แค้นเพื่อซาโตชิ และการพาตัวเองรอดจากการถูกปีศาจลักซ่อนไปให้ได้
ภาพที่18 ฉันจะเอาปลดคำสาปลงมาและฉันจะกลายเป็นคำสาปเอง
ตามที่บอกด้านบน คำสาปในฮินามิซาว่าดำเนินมาเป็นปีที่4แล้ว โดยในปีที่4นั้นคือเหตุการณ์ที่ซาโตชิฆ่าป้าของตนเอง และในปีที่5นี้ คนที่จะทำให้เกิดคำสาปขึ้นมาอีกครั้งก็คือชิองนี่เอง....
ในที่สุดชิองก็จะตัดสินใจที่จะกำจัดทุกคนที่เป็นศัตรูกับเธอ ตั้งแต่3บ้านใหญ่ของฮินามิซาว่าอันได้แก่ โซโนซากิ(โอนิบาบะ มิอง) คิมิโยชิ(หัวหน้าหมู่บ้าน)และฟุรุเดะ(ริกะ)ที่คิดจะมาช่วยเธอ ต่างก็ถูกชิองกำจัดจนหมดสิ้น นอกจากนั้นแล้ว เธอยังคิดที่จะฆ่าซาโตโกะน้องสาวของซาโตชิอีก...
ภาพที่19 "ฉันจะทนให้ดู ฉันทนได้ ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันจะไม่ให้เห็นน้ำตา"
ถึงแม้ชิองจะรอคอยการกลับมาของซาโตชิ แต่ซาโตโกะเองก็รอคอยเขาอยู่เช่นเดียวกัน
เธอไม่คิดที่จะร้องไห้โดยเด็ดขาดและเชื่อว่านี่นี้ของเธอจะต้องกลับมาอย่างแน่นอน
แต่ด้วยความคิดของชิองที่คิดว่าซาโตโกะคอยทำให้ซาโตชิเดือนร้อนและเป็นภาระกับเขา ทำให้ชิองคิดที่จะจัดการซาโตโกะเสีย โดยที่ลืมคำฝากฝังของซาโตชิไป
ภาพที่20-21 ภาพแห่งความสุขเลือนหายไปเหลือเพียงแค่คนเพียงคนเดียวกับตุ๊กตาเปื้อนเลือด พร้อมกับคำขอโทษของชิองที่มอบให้แก่คนทุกๆคน "ทุกคน ฉันขอโทษ"
"ความคิดคำนึงที่ไม่อาจเอื้อมไปถึงได้อีก กำลังเลือนลางลงไป
เพียงแค่เสียงร้องของเหล่าจักจั่นที่ยังคงไปดังขึ้นไปยังท้องนภา ไม่เปลี่ยนไปจากตอนนั้นเลย..."
ท้ายที่สุดแล้วความสุข(แสงสว่าง)ทั้งหมดก็ได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแค่เรื่องเศร้า(เสียงร้องของจักจั่น)ที่ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าแทนแสงสว่างของดวงจันทร์ที่เคยมีอยู่
ภาพที่22 "ไม่ใช่ไดอารี่แห่งความสุขหรอกเหรอ?"
ไดอารี่ที่ชิองเขียนเอาไว้ตลอดทั้งเรื่องและได้บันทึกเรื่องราวทั้งหมดเอาไว้รวมทั้งความรู้สึกของเธอเอง
รวมทั้งเรื่องราวทั้งหมดที่ไม่อยากให้เกิดขึ้น ราวกับความฝันที่อีกไม่นานก็จะตื่นขึ้นมา...
จบแล้ว...~~
สรุปแล้ว ความรักของทั้ง2คนนี้คงเป็นไปไม่ได้ล่ะสินะ^^"
ของชิอง(+ซาโตโกะ)ยังดีหน่อย ตรงที่ต้องรอให้ซาโตชิฟื้นขึ้นมาและหายดีก่อน แต่มันก็อีกนาน จนไม่รู้ว่าต้องรอจนถึงเมื่อไหร่
สำหรับมิองแล้วก็คงเป็นได้แค่เพื่อนกับเคย์อิจิแล้วล่ะ~=3= เพราะเรื่องที่เรนะต้องคู่กับเคย์อิจินี่มันเป็นของตายแล้วสินะ...(เสียใจด้วยมี่จัง~TwT)
สุดท้ายแล้ว ใครคิดว่าเรื่องๆนี้คือการ์ตูนหรือเกมส์หลอนๆไซโคคนดูแล้วล่ะก็ ผมไม่คิดอย่างนั้นเลยแฮะ^^"
ผมคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันคือโศกนาฎกรรมที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นมาซะมากกว่า
ยิ่งเวลาที่ผมย้อนกลับมาดูเรื่องพวกนี้อีกครั้ง ผมมักจะรู้สึกเศร้ากับเรื่องพวกนี้มากกว่ากลัวซะอีก...=w="
ป.ล.ทั้งหมดเขียนด้วยความบ้าในการ์ตูนเรื่องนี้ อีกทั้งความรู้ของผมเกี่ยวกับเรื่องนี้+ความรู้ภาษาญี่ปุ่นยังมีน้อย ผิดพลาดตรงไหนช่วยชี้แจงด้วยนะครับ -/\-
ป.ล.2ย้อนกลับมาดู.... (โอย...นี่ตูบ่นบ้าอะไรไปฟะเนี่ย บางอันก็เลี่ยนเชียว....- -")
Creditเนื้อเพลงที่ใช้อ้างอิงทั้งหมด: บล๊อกคุณโจโกะ
หวัดดีทุกคน
